نهم محرم، تاسوعای حسینی (ع)، آغاز عطشناک نهضت حسینی (ع)ا برعاشقان وشیفتگان آقااباعبدالله الحسین (ع) تسلیت می گوییم

نهم محرم، تاسوعای حسینی (ع) و روز قیام خون بر شمشیر را برعاشقان و شیفتگان آقااباعبدالله الحسین (ع) تسلیت می‌گوییم.

1398/06/17
|
15:05

تاسوعا، روز نهم ماه محرم است. آخرین روزی است که آقااباعبدالله الحسین (ع)، و یاران باوفایش شبانگاه آن را با دعا و نیایش سپری کردند. این روز به شب عاشورا پیوند خورده است. عاشورایی که با وجود گذشت سال‌ها همچنان برای مسلمانان جهان داغی تازه است. شیعیان این روز را منتسب به عباس بن علی (ع) نیز می‌دانند، و این روز را بسان روز عاشورا گرامی می‌دارند و در آن به سوگواری می‌پردازند.

در روز تاسوعا ابن سعد با شعار «ای لشگرهای خدا سوار شوید و به بهشت بشارت دهید» لشگر خود را به سمت اصحاب امام حسین (ع) روانه کرد. حضرت سید الشهدا (ع)، حضرت عباس (ع) را با بیست نفر به سوی آنها فرستاد تا بپرسند خبر چیست. آنها خبر از جنگ دادند. حضرت عباس (ع) برای کسب تکلیف نزد امام حسین (ع) برگشت و در این مدت بقیۀ گروه آن حضرت لشگر دشمن را موعظه مى‌کردند. امام حسین (ع) از ایشان مهلتى خواست و فرمود: «امشب را صبر کنند و نبرد را به فردا موکول کنند که امشب قدرى نماز و دعا و استغفار کنم، زیرا خدا مى‏‌داند که من نماز و تلاوت قرآن و کثرت دعا و استغفار را دوست مى‌دارم.»

امام سجاد علیه السلام فرمودند: «من در آن وقت مریض بودم، با آن حال نزدیک شدم و شنیدم که پدرم به اصحاب خود گفت: ثنا مى‌کنم خداوند خود را به نیکوتر ثناها، و حمد مى‏‌کنم او را بر سختی و آسانی، اى پروردگار من، سپاس مى‏‌گزارم تو را بر این که ما را به تشریف نبوّت تکریم فرمودى، و قرآن را تعلیم ما نمودى، و ما را در دین دانا کردى، و ما را گوش شنوا و دیده بینا و دل دانا عطا کردى، پس ما را از شکرگزاران خود قرار ده.»

به دستور حضرت امام حسین (ع) در آن شب خیمه‌هاى حرم را متصل به یکدیگر برپا کردند، و بر دور آن‏ها خندقى حفر کردند و از هیزم پرنمودند که جنگ از یک طرف باشد و حضرت على اکبر (ع) را با سى سوار و بیست پیاده فرستاد تا چند مشک آب آوردند و اهل بیت (ع) و اصحاب خود را فرمود که: «از این آب بیاشامید، وضو بسازید و غسل کنید و جامه‏‌هاى خود را بشویید که کفن‌هاى شما خواهد بود.»

و آنان همۀ آن شب را به عبادت و دعا و تلاوت و تضرع و مناجات به سر آوردند. همۀ این رخدادها نشان می‌دهد که روز تاسوعا و شبی که بعد از آن آمد مقدمه‌ای برای روز شهادت بود. در تاسوعا روشن شد که سرنوشت همۀ مردان شهادت است و آنها هم به میل خود آن افتخار را پذیرفتند و سید الشهدا (ع) و اصحاب سعادتمند ایشان فضای خیمه‌گاه را به نور قرآن و استغفار و مناجات روشن کردند و با آمادگی کامل صبحگاه فردا پا به نبرد گذاشتند.

قدر مسلم تاسوعا صحنۀ وقوع حماسه جاویدی است که وجدان انسان‌های آگاه، صلابت آسمانی‌اش را ستایش می‌کند و در برابر قداست و عظمت آن سر تعظیم فرود می‌آورد. نام آنانی که در معراج کربلا تن به خاک سپردند و به افلاک پرکشیدند، بعد از گذر قرن‌ها هم چنان بر تارک تاریخ می‌درخشد.

تاسوعای حسینی (ع) را بر عاشقان و شیفتگان آقااباعبدالله الحسین (ع)، تسلیت می‌گوییم.

دسترسی سریع